tước hiệu
Nom masculin : - Titre honorifique : Désigne un titre, une distinction honorifique accordé par une autorité (souvent un souverain ou un État) à une personne, généralement pour reconnaître son rang, son mérite ou sa position sociale. Il s'agit d'un terme formel.
- Nom :
- Nhà vua đã ban cho ông ấy một tước hiệu cao quý. (Le roi lui a accordé un titre honorifique de haut rang.)
- Tước hiệu "Công tước" thường được truyền từ đời cha sang đời con. (Le titre de "Duc" se transmet souvent de père en fils.)
- Anh ấy từ bỏ mọi tước hiệu quý tộc để sống một cuộc đời bình thường. (Il a renoncé à tous ses titres de noblesse pour vivre une vie ordinaire.)
"tước hiệu danh dự" : titre honorifique (non héréditaire).
- Ông được phong tước hiệu danh dự vì những đóng góp cho khoa học. (Il a reçu un titre honorifique pour ses contributions à la science.)
"tước hiệu quý tộc" : titre de noblesse.
- Gia đình đó sở hữu một tước hiệu quý tộc lâu đời. (Cette famille possède un ancien titre de noblesse.)
Tước vị (nom) : Titre, rang. Souvent utilisé de manière similaire, avec une nuance légèrement plus large incluant le rang.
- Ông ấy có tước vị cao trong triều đình. (Il a un haut rang à la cour.)
Danh hiệu (nom) : Titre, distinction. Se réfère plus généralement à un titre honorifique ou à un prix, pas nécessairement lié à la noblesse (ex: danh hiệu nghệ sĩ nhân dân).
- Cô ấy đạt được danh hiệu vô địch. (Elle a remporté le titre de championne.)
- Titre : Titre (le synonyme direct et le plus courant).
- Phẩm tước : Titre de noblesse (terme plus littéraire ou ancien).
"Được phong tước hiệu" : Être anobli, recevoir un titre.
- Vị tướng được phong tước hiệu sau chiến thắng. (Le général fut anobli après la victoire.)
"Tước hiệu bề trên" : Titre de suzeraineté, titre supérieur.
- Nhà vua giữ tước hiệu bề trên đối với các chư hầu. (Le roi détenait le titre de suzerain sur les vassaux.)
- titre.